حالم خوش نيست ! بين اينجا و ايران گير كردم. احساس مي كنم هيچ جا، جايي برام نمونده.

از آقاي كمرنگ دورم و مي ترسم دورتر بشم. دنبال كار مي گردم چون ديگه نمي شه ريال رو به دلار تبديل كرد. صد هزار تومن مي شود ٢٥ دلار، يعني چس !!!!

مي دونم هرروز تو  وبلاگ هاي خارج نشين ها از اين حرف ها مي شنويد اما از من هم بشنويد...

صبح ها كه بيدار مي شم براي پياده روي به ساحل مي رم اگه اين اقيانوس اينجا نبود تا حالا ديوونه شده بودم. مردم به هم لبخند مي زنن و صبح به خير مي گن و من تمام مدت به اين فكر مي كنم كه اگر آقاي كمرنگ اينجا بود چه قدر همه چيز متفاوت بود، حتي گاهي به اين فكر مي كنم كه اگر بهم بزنيم زندگيمان بهتر مي شود بعد دردم مي گيره، نمي دونم كجام اما درد مي گيره...
تف به جدايي !!
هرچه باشه دارم تحمل مي كنم و مي سازم و اميدوارم هرچه زودتر همه چي رو به راه شه.
وقتي با خودم خلوت مي كنم مي فهمم كه هر چه اينجا بي قرارم و عصباني همه به خاطر دوري از آقاي كمرنگ هست.